Children

Birbirlerinden tek farkları başları üzerinde yazılı olan adlarından başkası değildir. Toplu halde eğitilir, toplu halde yaşar, aynı şekilde eğlenirler. Ta ki içlerinden biri zinciri kırana dek. Bir yandan George Orwell'ın 1984'ü , diğer yandan Pink Floyd'un The Wall'u yükselir aklınızda;

We don't need no education.
We don't need no thought control.
No dark sarcasm in the classroom.
Teacher, leave those kids alone.

Hey, Teacher, leave those kids alone!

Children, ölüm marşı eşliğinde korkunç bir ütopya olarak izletir kendisini.

Zero

İçine doğarız dünyanın ve seçemeyiz kaderimizi, rengimizle geliriz dünyaya. Bazıları sıfırda başlar hayata; belki yalnız, belki istenmeyen, kısaca diğerlerinden farklı..

Sıfır olmak, hep yalnız ve hep istenmeyen demek değildir, bu kötü kader yine Zero tarafından değiştirilecektir. 

Sıfır olmak tüm bunların yanında aslında içinde var olan o muhteşem gücün farkında olmamak demektir ve nihayet iki sıfırın bir araya gelmesi dünyada görülmemiş bir güç ortaya çıkaracaktır; o da sonsuz olur.

                                                                                                            Yönetmen Christopher Kezelos (2010)

Ayrıca bakınız: The Maker

The Maker

Yalnız ölemeyiz. Kum saatinden düşecek son kum tanesiyle bitecek olan süre içinde ona hayat vermek ve onun da bir diğerine hayat vermesini sağlamak.. 

Maker, hikayenin içindeki süreklilikle aslında yaşamın bir anlamda nasıl bir döngü olduğunu göstermekte ve yine insan üzerinden gittiğimizde son noktada aradığımızın hep bir diğeri olduğunu göstermektedir.

Ve filmde öne çıkan en güzel kısım da yaratıcının yarattığı şeye müzikle hayat vermesi olur. Keman çalar, o dünyaya gözlerini açar, ilk ve son kez sarılırlar sonra puff, hikaye tekrar başa döner. Sonsuz bir tekrar..

Yönetmen Christopher Kezelos (2011)

Reach

Uyanmak, önce etrafını sonra kendini keşfetmek, görmek, istemek, hayal etmek ve denemek.. Sonucu ne olursa olsun..

 Yönetmen Luke Randall (2011)